تویی تنها ولی زیبا منم تنها ولی عاشق در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن تو تنها چاره ام بودی میان بی قراری ها تو تنها دلخوشی بودی برای زندگی کردن کنار تو جهان کوچکم لبریز زیباییست بدون تو ولی مانند هر پاییز غمگینم، غمگینم نپرس اینکه چرا دور از تو من هر روز می میرم برای امتحان دوری تو مرگ، تمرین است، تمرین است شباهت های ما باران که می بارد تماشاییست که تو گیسوی تر داری و من چشمان تر دارم فراموشم نکن حتی اگر دوری یا نزدیکی من از دلتنگی فردای تو امشب خبر دارم کنار تو جهان کوچکم لبریز زیباییست بدون تو ولی مانند هر پاییز غمگینم، غمگینم نپرس اینکه چرا دور از تو من هر روز می میرم برای امتحان دوری تو مرگ، تمرین است، تمرین است

تو آه منی اشتباه منی چگونه هنوز از تو میگویم تو همسفر نیمه راه منی چگونه هنوز از تو میگویم پناه منی تکیه گاه منی که زمزمه ات مانده در گوشم گناه منی بی گناه منی که بار غمت مانده بر دوشم خیال خوش عاشقانه ی من همیشه تویی آخرین راهم بهانه ی من بغض خانه ی من گرفته دلم گریه میخواهم خیال خوش عاشقانه ی من همیشه تویی آخرین راهم صدای توام پا به پای توام تو میبری ام رو به خاموشی غریبه ترین آشنای توام که میکشدم این فراموشی تمام منی ناتمام منی چه بغض بدی در گلو دارم بیا و بگو فکر حال منی ببین که هنوز آرزو دارم بهانه ی من بغض خانه ی من گرفته دلم گریه میخواهم خیال خوش عاشقانه ی من همیشه تویی آخرین راهم بهانه ی من بغض خانه ی من گرفته دلم گریه میخواهم خیال خوش عاشقانه ی من همیشه تویی آخرین راهم

مرا به خاطر دل شکسته ام ببخش مرا که از ندیدن تو خسته ام ببخش اگر به انتظار تو نشسته ام هنوز به دیگری اگر که دل نبسته ام ببخش ببخش اگر که با خیال بودن تو زنده ام اگر تو را نبردم از یاد ببخش اگر که از امید دیدن تو گفته ام به آرزوی رفته بر باد تویی تمام ماجرا که رفته ای ولی مرا به حال خود نمی گذاری صدای قلب من چرا غمت نمیکُشد مرا چرا هنوز ادامه داری سکوت قبل رفتنت نماندنت ندیدنت مرا به این جنون کشیده چه حسرتی است بر دلم که از تمام بودنت نبودنت به من رسیده تویی تمام ماجرا که رفته ای ولی مرا به حال خود نمی گذاری صدای قلب من چرا غمت نمیکُشد مرا چرا هنوز ادامه داری تویی تمام ماجرا که رفته ای ولی مرا به حال خود نمی گذاری صدای قلب من چرا غمت نمیکُشد مرا چرا هنوز ادامه داری

ای خنده ی تو دورترین خاطره ی من دیدار تو نایاب ترین منظره ی من ای دوری تو نیمه ی تاریک جهانم دلتنگی تو آتش افتاده به جانم بگذار که من تشنه ی دریای تو باشم مجنون تو و دیده ی شیدای تو باشم بگذار پس از این همه دلتنگی و دوری چون آینه در حال تماشای تو باشم زیبایی این قصه از آغاز تو بودی من خاک نشین بودم و پرواز تو بودی عشق آمد و آماده ی رنج سفرم کرد هر سو که دویدم به تو نزدیکترم کرد

تو خنده ی دوری در یاد تو قاصدکی دور از باد من زخمیِ قبل از مردن من ساکتِ قبل از فریاد داد از دل من داد ای داد عکسی که پر از رویا بود در خاطره ای تار افتاد عکسی که در آن خندیدم از سینه ی دیوار افتاد داد از دل من داد ای داد آمده ام تو به دادِ دلم برسی تو سکوت مرا بشِنو که صدای غمم نرسد به کسی آمده ام تو به دادِ دلم برسی چو پرنده ی زخمیِ بی پر و بالِ رها شده ازقفسی باید که شبی برسی به قرارم ایمان منی به خدا نسپارم می ترسم از این که زمان نگذارد چون دسته گلی برسی به مزارم آمده ام تو به دادِ دلم برسی تو سکوت مرا بشِنو که صدای غمم نرسد به کسی آمده ام تو به داد دلم برسی چو پرنده ی زخمیِ بی پر و بالِ رها شده ازقفسی

تا تو نگاه می کنی کار من آه کردن است ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است شب همه بی تو کار من، شکوه به ماه کردن است روز ستاره تا سحر، تیره به آه کردن است متن خبر که یک قلم ،بی تو سیاه شد جهان حاشیه رفتنم دگر ، نامه سیاه کردن است چون تو نه در مقابلی، عکس تو پیش رو نهم این هم از آب و آینه خواهش ماه کردن است

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی خُنُک آنجا که نشستی خُنُک آن دیده ی جان را ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جامی چو ز تو یافت نشانی چه کنم نام و نشان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را مرده بُدم مرده بُدم زنده شدم زنده شدم گریه بُدم گریه بُدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم ز همه خلق رمیدم ز همه باز رهیدم نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

من اون شهر دورم که دریا نداره که بی تو غرو بم تماشا نداره من اون شهر دورم پر از جای خالی پر از آرزوی یه جشن خیالی چقدر فکر کردم به دلبستگی هام به یه خواب راحت واسه خستگی هام با یه بالش پر پر از آرزوها چقدر فکر کردم به پرواز قوها خدا رو چه دیدی شاید پر گرفتیم شاید خنده هامونو از سر گرفتیم نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم شاید شب تموم شد خدا رو چه دیدی خدا رو چه دیدی شاید جون گرفتم شاید دستتو زیر بارون گرفتم تو شاید دوباره به دادم رسی دی شاید خنده برگشت خدا رو چه دیدی من اون شهر دورم که بغضش شکسته که دلتنگی راه نفس هاشو بسته خیابون خیابون پر از انتظارم تو نیستی و راهی به جایی ندارم چقدر غم شمردیم چقدر دل سپردیم پریدیم و هر بار به دیوار خوردیم خوشی دورمون زد بلا دورمون گشت غمامو بغل کن شاید خنده برگشت

وقتی گریبان عدم، با دست خلقت میدرید وقتی ابد چشم تو را، پیش از ازل میآفرید من عاشق چشمت شدم، نه عقل بود و نه دلی چیزی نمیدانم از این دیوانگی و عاقلی یک آن شد این عاشق شدن، دنیا همان یک لحظه بود آن دم که چشمانت مرا، از عمق چشمانم ربود آغاز و ختم ماجرا، لمس تماشای تو بود دیگر فقط تصویر من، در مردمکهای تو بود

شیرین من بمان مگر این روزگار تلخ فرهاد خسته را به نگاهی امان دهد در زلف شب گره بزن آن زلف مست را شاید شبی به سوی تو راهی نشان دهد حرفی بزن که عشق به هر واژه گل کند ما را نصیب دیگری از این زمانه نیست با من از عاشقانه ترین لحظه ها بخوان حتی اگر هوای دلی عاشقانه نیست با من بخوان تا این ترانه را با تو سفر کنم با من بخوان تا در هوای تو شب را سحر کنم با من بخوان تا این ترانه را با تو سفر کنم با من بخوان تا در هوای تو شب را سحر کنم شاید شبی که می برد افسانه مرا روزی برایم از تو نشانی بیاورد شاید همین ترانه که بر دوش باد رفت در جان خسته تاب و توانی بیاورد با من بخوان تا این ترانه را با تو سفر کنم با من بخوان تا در هوای تو شب را سحر کنم با من بخوان تا این ترانه را با تو سفر کنم با من بخوان تا در هوای تو شب را سحر کنم

روزگار غریبیست نازنین دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دوستت دارم دلت را میبویند دلت را میبویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد روزگار غریبیست روزگار غریبیست نازنین روزگار غریبیست نازنین آن که بر در میکوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید کرد به اندیشیدن خطر مکن خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد روزگار غریبیست روزگار غریبیست نازنین نمانده در دلم دگر توان دوری چه سود از این سکوت و آه از این صبوری تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد نمانده در دلم دگر توان دوری چه سود از این سکوت و آه از این صبوری تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد نمانده در دلم دگر توان دوری چه سود از این سکوت و آه از این صبوری تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد